Një shqiptar në Torino zor se mund të
refuzojë të reflektojë mbi ngjarjet e fundit në kryeqëndrën piemonteze. E kam
fjalën për valën mizore që shkatërroi vendbanimet e komunitetit rom në një
lagje të qytetit dhe pasojat e atyre
veprimeve.
Një vajzë e mitur gënjeu mbi të
ashtuquajtur dhunë që kishte pësuar nga pjesëtarë të bashkësisë rome. Një grup
prej disa dhjetra personash u hakmorrën duke djegur gjithcka që gjenin përpara
në “lagjen” rom derisa morën vesh që ishte gënjeshtër. Dikush thotë që qëllimi
i tyre ishte edhe të vrisnin sepse nuk donin të pyesnin nëse kishte njerëz nëpër
barakat që po digjnin, për fat të mirë nuk pati viktima.
Gazeta e qytetit “La Stampa” atë ditë
doli me lajmin që dy rom përdhunojnë një të mitur italiane. Gazetari e mbyll
artikullin “ndoshta” me fjalët e një torinezi: “e dimë se ku ndodhën, situata është
e papërmbajtshme”. Atë mbrëmje ndodhi marrëzia e flakëve. Një ditë më vonë, e
njëjta gazetë kërkon falje jo vetëm që dha një lajm të pavërtetë, të pa bazuar
në burime të sigurta e për më shumë një lajm me nuanca raciste.
Në të njëjtat ditë një racist vret dy
senegalez në Firenze vetëm se kishin lëkurën e zezë!
Menjëherë organe shtypi si
albanianews.it shkruajnë mbi ngjarjet dukë dhënë opinione të çmueshme e jo vetëm
të urta.
Pas pak ditësh Ministri i bashkëpunimit
ndërkombëtar dhe i integracionit Andrea Riccardi bën një vizitë pranë kampit
rom të djegur dhe impenjohet të përmirësojë një situatë që marrëzia njerëzore e
ka kthyer pothuajse në tragjedi. Menjëherë një pjesë e politikës italiane i është
kthyer kundër duke i kujtuar indirekt ministrit që detyra e tij parësore është
të kujdeset për interesat e italianve.
Çfarë ka mbetur akoma për tu thënë atëherë?
Jo shumë, ndoshta…
Është interesante të vëresh që emigracioni
po bën gjithmonë e më shumë pjesë në jetën e shoqërisë italiane e do bëjë edhe
më shumë në të ardhmën, sipas të dhënave të fundit të ISTAT. Pyetja që më lind është
se në çfarë shoqërie duam të jetojmë…?
Në një shoqëri ku njëra klasë ka, për
kushedi se çfarë arsye, më shumë të drejta se një tjetër klasë përballë detyrimesh
të njëjta, pra në një shoqëri klasore apo në një shoqëri ku ligji është i njëjtë
për të gjithë.
Unë dëshiroj të jetoj në të dytën.
Në një shoqëri ku personi nuk ka të
drejta që i burojnë nga emri, gjaku apo ngjyra e lëkurës por të drejta që burojnë
nga fakti i të qenurit person dhe që përballet me të njëjtat detyrime si gjithë
të tjerët. Në një shoqëri me të drejta jo vetëm në letër, por dhe mbi të gjitha
në praktikë. Në një shoqëri ku respektohet kontrata sociale e shtetit që mbron
njëlloj të gjithë shtetasit të cilët nga ana tjetër kontribojnë, njëlloj sipas
mundësivë të secilit, për shtetin.
Në këtë pikë më lind një pyetje tjetër.
Si mund të kontribuojmë ne imigrantet në shoqërinë ku ndodhemi? Me siguri duke
qenë kritik ndaj nuancave raciste që vërehen në jetën publike por gjithashtu
duke treguar që një shoqëri me të drejta të barabarta është më afër personit të
merguar dhe atij italian. Që një shoqëri e tillë është më e sigurtë si për
qytetarin italian ashtu dhe për atë të huaj. Kur një shqiptar grabit një vilë
nuk i bën dëm vetëm pronarit të vilës por të gjithë shqiptarvë që do ta kenë më
të vështirë të kenë miq italianë apo të gjejnë punë pranë italianve. Kështu që
mund të them pa pasur frikë të gaboj që të parëve që u intereson siguria janë të
huajt në mos tjetër sepse kështu mbrohen më mirë. Po italianvë përse duhet t’u
interesojë që të merguarit të kenë të drejta e detyra të barabarta? Sepse është
thelbësore për demokracinë që mos të ketë klasa më të varfra (në të drejta) se
të tjerat.
Plagët e nazizmit akoma të gjakosura dhe
poezia e Martin Niemöller janë përpara nesh për të na e kujtuar.
Kur erdhën të merrnin çifutët,
Heshta sepse nuk
isha çifut.
Kur erdhën të
merrnin homoseksualët,
Heshta sepse nuk
isha homoseksual.
Kur erdhën të
merrnin komunistët,
Heshta sepse nuk
isha komunist.
Kur erdhën të
merrnin romët,
Heshta sepse nuk
isha rom.
Kur erdhën të më
merrnin mua nuk kishte mbetur askush të fliste për të më mbrojtur.
